Mijn grootvader vroeg me een digitale puzzel te proberen. Ik raakte er maar niet uit, tot bleek dat de oplossing in een rood-groenverschil zat dat ik door mijn kleurenblindheid niet zag. Oei, voor hem vanzelfsprekend, voor mij onzichtbaar.
Dat werd SeeMe, mijn UX-eindwerk bij Syntra. Ik verzamelde antwoorden van 34 mensen, interviewde er vijf en werkte het idee uit tot een getest ontwerp. Mensen wilden begrijpelijke hulp, zonder eerst technische richtlijnen te moeten doorploegen.

Mijn appconcept vertrok daarom van een foto: van een kaartje, een grafiek of een scherm. SeeMe zou leesproblemen aanwijzen, aanpassingen voorstellen en met een simulatie laten ervaren waarom die nodig zijn.

Bij het testen begon het ontwerp pas echt te schuiven:
- De testpersoon wilde vanuit de fotogalerij vertrekken. Ik voegde delen met SeeMe toe, waarna die taak wel lukte.
- Lange adviezen werden korter en kregen icoontjes.
- ‘Effecten’ zei te weinig; ‘simulatie’ maakte duidelijker wat je kon proberen.
Zo werd een persoonlijk struikelblok een ontwerpoefening: hoe help je iemand zien wat voor een ander niet vanzelf spreekt?